Alle gegijzelden vrij! Niet meer en niet minder
Vandaag, 19 augustus, gaat het gerucht dat Hamas bereid is de gegijzelden die zij nog vasthouden vrij te laten. Sommigen spreken van een ruil van 10 gijzelaars tegen 150 Palestijnse gevangenen, anderen over de vrijlating van alle gijzelaars in één keer in ruil voor een onbekend aantal Palestijnen. Dat laatste is de enige reële optie.
De vrijlating van de laatste, waarschijnlijk twintig nog levende gijzelaars die al meer dan twee jaar vastzitten in Gaza, is essentieel. Hierbij mag geen onderscheid worden gemaakt. Het is strategisch, politiek en vooral moreel het juiste om te eisen dat ze allemaal tegelijk vrijkomen. Er zijn een aantal redenen waarom dit zo essentieel is.
Waarom een alles-of-niets aanpak?
Ten eerste laten gedeeltelijke vrijlatingen de nachtmerrie alleen maar langer voortduren, waarbij Hamas de grote winnaar is en blijft. Voor een aantal gegijzelden kocht Hamas immers steeds weer tijd en invloed en won het een veelvoud aan terroristen terug uit de Israëlische gevangenis. Bovendien werd de druk in Israël steeds groter om de militaire operatie te stoppen. Het zou immers de levens van de nog vastzittende gegijzelden kunnen kosten.
Dit alles past precies bij de tactiek van Hamas om Israël te laten wachten, de wereld te laten toekijken en de families van de gijzelaars verdeeld te houden. Zo houdt Hamas de touwtjes in handen. Door alle gijzelaars in één keer op te eisen, wordt deze troef uit handen van Hamas genomen.
Bovendien stelt het gedeeltelijk vrijlaten van gegijzelden de beschaafde mens voor een onoverkomelijk dilemma, met vragen als: wiens kind komt als eerste thuis? Wiens ouder wordt achtergelaten? Wiens beurt is het om langer te lijden? Door de vrijlating van alle gijzelaars te eisen, bevestig je de morele waarheid dat alle gijzelaars van gelijke waarde zijn. Geen leven is inwisselbaar, de angst van geen enkele familie is minder urgent.
Ten derde leiden deals waarbij gegijzelden steeds in groepjes worden vrijgelaten tot een aantasting van de nationale eenheid van Israël. Het collectieve trauma dat het volk lijdt, wordt verlengd en verergert. Dit leidt tot onderlinge verwijten en bittere protesten. Alleen als iedereen terugkomt, kan dit worden voorkomen. Dat is niet alleen rechtvaardig, maar het zal ook de frictie verminderen in een samenleving die uitgeput is na twee jaar van oorlog, rouw en politieke onrust.
De gegijzelden zijn te lang gebruikt als onderdeel van de psychologische oorlogsvoering van Hamas. De terreurgroep zag de gijzelaars nooit als een militair onderdeel, maar meer als hulpmiddelen in de oorlogsvoering om de gemoederen van de mensen te bespelen. Ze zijn gebruikt om de Israëlische samenleving te verdelen, het moreel te ondermijnen en de eenheid in het land te breken. Door sommigen vrij te laten en anderen vast te houden, zaaide Hamas doelbewust onenigheid.
Tot slot sluit de eis tot vrijlating van alle gegijzelden aan bij de bredere militaire en politieke doelen van Israël. De oorlog is gericht op het ontmantelen van Hamas en het ontnemen van de macht die het had. Zolang Hamas echter nog gegijzelden heeft, zal dat het voortbestaan van de organisatie alleen maar verlengen. De invloed van Hamas moet eindigen.
Kortom de houding van alle gegijzelden vrij of niets, sluit mogelijkheden voor uitbuiting uit, versterkt de afschrikking naar Hamas en herbevestigt het principe dat elk leven evenveel waard is.
Dit artikel is gebaseerd op een opiniestuk van de redactie van The Jerusalem Post van 19 augustus.
De afbeeldingen bij dit artikel zijn niet door AI gegenereerd.
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
