Zoeken in Het Zoeklicht

Wie pleasen wij met de praise?

Het Zoeklicht van deze maand:

Wie pleasen wij met de praise?

De metafoor van de kameel met de twee bulten wordt vaak gebruikt om de structuur van evangelische samenkomsten te karakteriseren: preek en praise! Om die twee zaken gaat het in diensten. Of moeten we het omdraaien: praise en preek?

In snel groeiende evangeliegemeenten is het belang van de praise steeds groter geworden. De preek is daar soms aan ondergeschikt. Men haalt dan muzikaal alles uit de kast om de verwende oren van mensen optimaal te bedienen. In sommige gemeenten is het zelfs zo dat professionele musici op het podium staan om de gemeenten te trakteren op de best denkbare praise!

Missionaire roeping
Maar daar kan toch niemand op tegen zijn? Het beste van wat mensen kunnen voortbrengen kan maar nauwelijks opwegen tegen wat God betekent in Zijn liefde en genade! Daarvoor mŕg je alles uit de kast halen. Dus daar wat zuinig over doen lijkt gewoon ongepast. De aansluiting bij wat mensen mooi vinden, is dan ook logisch. Je moet als kerk kunnen inspelen op de smaak van mensen vandaag. Dan kun je zeggen dat je als gemeente je missionaire roeping verstaat! In twintig jaar tijd van een klein groepje mensen uitgroeien tot een gemeente van tweeduizend zielen gaat nu eenmaal niet met het oppoetsen van psalmen en gezangen uit de traditie van de kerk der eeuwen. Je moet muzikaal een vertaalslag maken! Dan kun je niet volstaan met Genčve en zijn psalmen, maar moet je op zijn minst - met respect voor auteursrechten -leentjebuur spelen bij Hillsong United, om maar wat te noemen.

Jongeren erbij houden
Ik kan me die keuze wel voorstellen als blijkt dat dit succes heeft. Iemand sprak me kortgeleden aan dat de kerk haar uiterste best moet doen om jongeren erbij te houden. Daarbij werd me duidelijk dat hij bereid was voor wat de praise betreft grote concessies te doen. Zelf had hij niet zoveel met praisemuziek, maar goed, ter wille van de jongeren was hij bereid een heel eind te gaan en desnoods zijn eigen muzikale bagage daaraan op te offeren. Ik volg op enige afstand de ontwikkeling bij gemeenten waar ‘de loop in zit’, dat wil zeggen dat velen, vooral jongeren, de weg naar zulke gemeenten vinden. Dat is toch niet zo verkeerd, zo’n ontwikkeling?

Je kunt toch niet zeggen dat de leiders van deze gemeenten verkeerd bezig zijn in hun verlangen om het Evangelie dichtbij mensen te brengen. Ik ben ervan overtuigd dat zij oprecht zijn in hun streven om ‘hemelse zaken in alledaagse taal en muziek uit te drukken’. Je wilt in een dienst of samenkomst de kracht en populariteit van soft rock als muzikale stijl benutten om mensen te bereiken met de evangelieboodschap. Je haalt daarvoor alles uit de kast, zoals Paulus ook zijn uiterste best deed om zich aan Joden en Grieken aan te passen. Paulus schrijft daarover: ‘Ik ben voor iedereen wel íets geworden, om in elke situatie althans enkelen te redden. Ik doe alles voor het Evangelie…’

Tot zover is op de intentie van huidige kerkleiders niets aan te merken om rekening te houden met de smaak van mensen vandaag.

Yme Horjus

Lees het volledige artikel in Het Zoeklicht nr. 1 – 2020.