Leeftijdsverificatie op internet opstap naar digitale overheidscontrole
In veel landen van het Westen, zeker ook in Europa, wordt gewerkt aan een leeftijdscheck op het gebruik van sociale media. Zo willen deze landen voorkomen dat kleine kinderen bloot worden gesteld aan schokkende content en worden beschermd tegen mogelijk misbruik via deze sociale platformen. Wie kan daar nou tegen zijn? Toch luiden experts de noodklok: dit is een potentiële achterdeur tot digitale overheidscontrole.
Controlestaat
Patronen
Een van de patronen waarvoor gewaarschuwd wordt is als volgt: wat begint als een ‘logische’ maatregel ter bescherming van kinderen middels leeftijdsverificatie voor sociale media, mondt uit in digitale controle voor iedereen, zonder welke je geen toegang krijgt tot bepaalde delen van het internet. Het is dan ‘vrijwillig’ en de toegang wordt iemand niet geheel ontzegd tot het digitale domein wanneer die niet meedoet, maar in de praktijk is wat er overblijft zo gemankeerd, dat weigeren betekent dat je feitelijk niet meer kunt meedoen.
Leeftijdsverificatie houdt immers niet op bij 15 of 16 jaar. Wil je bewijzen dat je oud genoeg bent, dan moet je de leeftijdscheck doen. Dan is er dus feitelijk en effectief sprake van een identificatieplicht en dat is een fundamentele verschuiving van de vrijheid op het internet en de wereld online.
Er werkt nog een onderliggend patroon door: eerst worden problemen ‘aangepakt’ waar iedereen het nut van inziet met unieke oplossingen voor ieder nieuw probleem. Dan moeten deze verschillende oplossingen toch maar ondergebracht worden in een centraal systeem, zodat het veiliger, makkelijker en efficiënter wordt. Betrouwbaar! Ook dit leidt feitelijk tot een controlesysteem dat door één centrale partij wordt aangestuurd.
De EU is uitdrukkelijk bezig met het opzetten van een dergelijk centraal systeem op basis van deze redenering. Via een Europese digitale identiteit kun je gegevens in een zogenaamde ‘wallet’ (digitale portemonnee) bewaren en beheren. Alles heel gemakkelijk onder één dak, gecontroleerd door de Europese overheid.
Vrij internet?
Het wordt voor overheden zo kinderlijk eenvoudig om delen van het internet van kijkers en lezers weg te houden en om mensen toegang te weigeren tot zaken die je niet wilt dat ze zien.
Als je altijd overal gecontroleerd kunt worden en dat ook daadwerkelijk wordt, is het internet niet langer een plek van vrije expressie. Dat kan nogal wat gevolgen hebben, bijvoorbeeld voor ons als Bijbelvaste christenen: is onze content nog welkom en worden mensen daarop nog toegelaten? Of schermen overheden dat af, als het hun niet welgevallig in de ideologische oren klinkt?
Voor ons als burgers betekent het een keuze: wil je wel meedoen met het leven online, dan moet je je onderwerpen aan het systeem van volledige controle.
Planmatig
Opvallend is dat vele landen dit soort maatregelen allemaal in ongeveer dezelfde tijdsperiode bespreken en in willen voeren. Dat gebeurt vaker. Het lijkt te suggereren dat hier een planmatige aanpak achter zit en dat er aansturing is op deze dossiers. Wellicht is dit het trickle-down effect, waarover we al vaker schreven en spraken bij Het Zoeklicht: op hoog niveau worden in internationale overleggen en organen, zaken besproken en besloten, die vervolgens door de aanwezige leiders, CEO’s en journalisten worden meegenomen naar hun landen en bedrijven om ze daar door te laten sijpelen in beleid en wetgeving.
Hoe het ook zij: elke dag komt de controlestaat waarvoor de Bijbel waarschuwt, dichter en dichterbij.
Bron: Nieuwrechts
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
