Een vader tussen de lijkzakken — en de wereld die verlangt naar een sterke leider
De beelden laten mij niet los. Een vader die tussen de lijkzakken loopt. Zoekend. Wanhopig. Hopend dat zijn zoon er niet bij ligt — en tegelijk bang dat hij hem wél zal vinden.
Even later weten we wat de verschrikkelijke uitkomst is: we zien een vader die zielsveel van zijn zoon hield. Die hem alles had gegeven voor een goede toekomst. En die nu moet erkennen dat zijn kind is omgebracht, omdat hij verlangde naar een vrijere samenleving. Niet omdat hij geweld zocht. Niet omdat hij oorlog wilde. Maar omdat hij hoopte op vrijheid. Hoe kan iemand dit zien en onberoerd blijven? Hoe kan dit onderwerp alleen een politieke discussie worden?
Onnodige oorlog?
Toch hoor ik in mijn directe omgeving — ook onder christenen — dat president Trump een onnodige oorlog zou zijn begonnen met Iran. Dat raakt mij. Niet omdat ik oorlog wil verdedigen. Oorlog is altijd een tragedie. Maar de vraag die we niet kunnen ontwijken is een andere: wat gebeurt er als een regime zijn eigen bevolking onderdrukt, terrorisme ondersteunt en openlijk de vernietiging van Israël nastreeft — en de wereld blijft toekijken?
De geschiedenis van Israël laat zien dat dreiging zelden theoretisch is. Jarenlang hebben vijandige groeperingen een enorme voorraad raketten opgebouwd, gericht op dit kleine land. Geen symbolische dreiging, maar een concrete realiteit. Voor Israël is veiligheid geen politieke luxe, maar een kwestie van overleven.
Een verzwakt Iraans regime kan grote gevolgen hebben. Minder militaire macht betekent minder steun aan gewapende milities. Minder middelen betekent minder onderdrukking. En een verzwakt nucleair programma betekent tijd — kostbare tijd — voor diplomatie en vrede.
Een God die regie heeft
Soms verloopt geschiedenis op een manier die ons verbaast. Jaren geleden werd het Iraanse nucleaire programma onverwacht zwaar vertraagd door een cyberaanval met een virus dat bekend werd als Stuxnet.
Soms grijpt God niet in met vuur uit de hemel, maar met wijsheid, kennis en timing. Soms gebruikt Hij middelen die wij niet verwachten — niet spectaculair zichtbaar, maar wel beslissend effectief.
De Bijbel zegt: “Hij verandert tijden en gelegenheden; Hij zet koningen af en stelt koningen aan.” (Daniël 2:21, HSV). Dat betekent dat God uiteindelijk de regie houdt — ook over politieke machtswisselingen.
Een sterke leider
Wat onze tijd zo zichtbaar maakt, is het groeiende besef dat leiders tekortschieten.
De Bijbel laat zien dat dit verlangen uiteindelijk zal uitmonden in de opkomst van een sterke leider die grote macht krijgt — een leider die stabiliteit en vrede belooft, maar niet geleid wordt door God.
Toch blijft de ultieme hoop niet gevestigd op menselijke leiders, maar op een Koning die rechtvaardig regeert.
Dat we nooit wennen aan het verdriet van een vader die zijn zoon moet zoeken tussen de lijkzakken — en dat we blijven vertrouwen dat, zelfs in een wereld vol onrust, Gods plan zich onstuitbaar voltrekt.
Ton Hardon
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
