Handelsverbod voor Israël is eenzijdige wenspolitiek
Afgelopen vrijdag heeft de ministerraad onder leiding van D66 premier Rob Jetten, besloten dat zij een verbod wil instellen op producten uit wat zij noemen illegale nederzettingen, de Golanhoogte en de bezette Palestijnse gebieden. Het is selectief wensdenken en eenzijdige politiek zonder historisch besef.
Israël een bedwelmende beker
Het idee achter het besluit is dat de Nederlandse samenleving niet zou moeten willen bijdragen aan het instandhouden van illegale nederzettingen en onrechtmatige bezetting. Dit is de onderbouwing die de minsters Sjoerdsma (Buitenlandse Handel) en Berensen (Buitenlandse Zaken) tezamen met premier Jetten aandragen voor het besluit.
Laten we heel duidelijk: wij zien ook dat er misstanden zijn in veel gebieden waar Joodse kolonisten en lokale Palestijns-Arabische bewoners tegenover en naast elkaar moeten leven. Ook kolonisten maken zich daar schuldig aan ernstige misdrijven. Maar eenzijdig je pijlen richten op de Israëlische kant is niet zinvol. Sterker, het is nutteloos.
De argumentatie van het kabinet zelf laat dit al zien: het kabinet claimt namelijk dat een boycot eraan zal bijdragen dat een tweestatenoplossing dichterbij komt, want als de handelsbetrekkingen doorgaan raakt die oplossing steeds verder uit het zicht. Hierbij wordt vergeten dat in het verleden de Palestijnse autoriteiten stelselmatig ieder plan voor een tweestatenoplossing hebben gesaboteerd en afgewezen. Zij willen helemaal geen twee staten die naast elkaar bestaan, zij willen uitsluitend dat de Joden worden uitgeroeid en verdreven. Dan alleen kan er vrede zijn.
Uitspraken van Palestijnse leiders van PLO, Hamas en andere organisaties
Neem nou Yasser Arafat, de legendarische leider van de PLO. Naar het westen toe presenteerde hij zich zogenaamd als een voorstander van een tweestatenoplossing, maar sprak hij in het Arabisch tot zijn eigen achterban dan klonken heel andere woorden. Hij had het dan over dat hij - net als Mohammed - het spelletje meespeelde en eigenlijk de vernietiging van de Joodse staat wenste (zie bijvoorbeeld zijn toespraak in Johannesburg op 10 mei 1994 waar hij dit expliciet benoemde).
Hetzelfde geldt voor Mahmoud Abbas, een van de huidige leiders van de Palestijnse zaak. Ook hij is naar het westen toe een voorstander van een tweestatenoplossing, maar intern spreekt hij andere taal. Op 28 juli 2013 sprak hij in Caïro bijvoorbeeld: ‘In een definitieve resolutie zouden we de aanwezigheid van ook maar één Israëliër op ons land - burger of soldaat - niet accepteren.’
Ahmed Yassin (oprichter van Hamas) zei in 1998 het volgende: ‘Israël is ontstaan door ideologische, religieuze en etnische zuiveringen en moet op dezelfde manier worden uitgewist. Er is geen plaats voor Joden in Palestina.’
Een andere Hamasleider genaamd Abdel Aziz Al-Rantisi sprak in 2003: ‘Bij Allah, wij zullen in Palestina geen enkele Jood achterlaten. We zullen ze bevechten tot het einde, totdat ze ofwel vertrekken, ofwel worden vernietigd.’
En dit alles is nog slechts een kleine bloemlezing van wat er wordt uitgekraamd.
Historische feiten rond land voor vrede
Dit soort uitspraken worden daarbij verder ondersteund door de historische feiten, want meermaals is aan de Arabieren land in ruil voor vrede aangeboden. Iedere keer echter wezen zij dit af. Neem het Peel-akkoord dat door de Britten in 1937 werd voorgesteld. Het gebied dat toen Palestina werd genoemd werd opgedeeld in een kleine Joodse staat (20% van het gebied) en een groot gebied voor de Arabieren (80%). De Joden wilden hierover praten, de Arabieren bij monde van de moefti van Jeruzalem wezen dit categorisch af. Geen Joden op hun land.
Een ander belangrijk moment vormen de Camp David akkoorden van het jaar 2000. De Israëlische premier Ehud Barak bood de Palestijnen een gebied aan dat voor meer dan negentig procent was wat ze claimden te willen, in ruil voor vrede. Zo kregen ze de gehele Gazastrook en 92% van wat door de wereld de Westelijke Jordaanoever wordt genoemd. Daarnaast werd landruil aangeboden en zou Oost-Jeruzalem de hoofdstad van dit nieuwe land worden. Yasser Arafat wees het af. Hij deed verder geen tegenbod.
Daarna deed president Clinton in hetzelfde jaar nog een ultieme poging. Aan het einde van presidentschap bood hij de Palestijnen 95% van de Westelijke Jordaanoever, 100% van de Gazastrook en voor de overige procenten rechtstreekse landruil met Israëliërs. Naast de Arabische wijken van Oost-Jeruzalem, bood hij hen zelfs soevereiniteit over de Tempelberg aan. Alleen de Klaagmuur zou in dit voorstel in handen van de Joden blijven. De Joden accepteerden het aanbod, Arafat wees ook dit voorstel af.
Dan wil ik nog het Olmert-aanbod noemen. De Israëlische premier Olmert bood Abbas 99,5% van de Westelijke Jordaanoever (94% rechtstreeks en de overige 5,5% via landruil). De Oude Stad in Jeruzalem en de heiligdommen erin, zouden onder controle komen van een internationaal comité. De overige delen zouden worden verdeeld onder Israëlisch en Palestijns bestuur. Gaza was in 2005 al eenzijdig teruggegeven aan de Gazanen, maar Israël was bereid een tunnelverbinding of snelweg tussen Gaza en het westelijke deel van de nieuwe staat toe te staan die de twee gebieden zou verbinden; een tunnel dan wel weg op Israëlisch grondgebied, maar onder soevereiniteit van de Palestijnen zelf nota bene. Abbas vroeg tijd om het voorstel te onderzoeken, maar kwam er daarna nooit meer op terug.
Zo is er zeker vijf keer land in ruil voor vrede aangeboden, maar iedere structurele oplossing werd categorisch afgewezen door de Palestijnse autoriteiten en leiders. Men wil uiteindelijk namelijk maar één ding: de uitroeing van de staat Israël. Iedere Jood moet verdwijnen uit het land. Punt uit.
Wenspolitiek
Het is dan ook een illusie om te denken dat het besluit van het kabinet ook maar iets van verschil zal maken als het aankomt op een oplossing voor dit conflict. Een tweestatenoplossing komt niet verder uit beeld als dit voorstel niet zou worden uitgevoerd; een tweestatenoplossing is al helemaal uit beeld, omdat het eigenlijk nooit echt als reële optie bestaan heeft. Het is een illusie van het Westen - en dus ook van dit kabinet - dat dit kan worden bereikt. Een illusie die nog steeds wordt hooggehouden in eigen kring, maar die nooit werkelijkheid wordt als het aan de Arabische wereld en de Palestijnen en Gazanen zelf ligt. Er is iets zeer uitzonderlijks voor nodig om dit anders te maken. De Bijbel spreekt over een valse vrede die ooit door de antichrist zal worden bereikt en dat is waar je dan aan moet denken. Een handelsboycot vanuit Nederland heeft geen zin.
Dat maakt dit besluit van onze regering symboolpolitiek en wensdenken. Dat heeft de praktijk aangetoond. Als je dan ook nog leest dat de praktische uitvoering en handhaving ervan problematisch zal worden, wordt het beeld er niet beter op. Dit is vooral voor de eigen achterban en de beeldvorming. Het versterkt alleen maar meer de gedachte: hier is sprake van eenzijdige wenspolitiek.
Bron: NOS
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
