Nu is wegkijken wel een keuze
Stel je voor, je bent een Nederlandse vrouw. Moeder van twee kinderen. Ze doen het goed; ze studeren en wonen inmiddels op zichzelf. Je man is werkzaam in het onderwijs en jij bent ambtenaar bij de gemeente. Jullie hebben het goed met z’n tweeën. Mooi huis, in klein dorpje, twee keer per jaar met de camper weg, paar keer per maand uit eten met z’n tweeën en een fijne groep vrienden en bekenden om je heen. Zelfs je vader en moeder leven nog. En dan zit je ’s avonds tv te kijken en zie je de berichtgeving op het NOS Journaal over Gaza en dat gaat je aan het hart. Je hebt het met die arme mensen te doen. Terwijl je op je Facebook-tijdlijn scrolt en je een slok van je koffie neemt, zie je dat er in Amsterdam een grote demonstratie wordt gehouden tegen de oorlog in Gaza en de acties van Israël. Je zegt tegen je man: ‘Daar moeten we heen.’
Hij reageert: ‘Wij demonstreren? Dat hebben we nog nooit gedaan.’
‘Maar het moet. Het is belangrijk.’ Terwijl je het zegt voel de woorden diep uit je hart opborrelen.
Die zaterdag sta je met vele duizenden op het Museumplein en ben je bij een Rode Lijn-demonstratie. Je hebt zelfs een rode muts opgedaan om je daad kracht bij te zetten. Want genocide mag niet zomaar gebeuren. Wegkijken is geen keuze.
Stel je voor, je bent mensenrechtenactivist en werkt voor een grote mensenrechtorganisatie. Je zet je elke dag in voor de rechten van mensen in nood. Je hebt meegewerkt aan verschillende grote campagnes om aandacht te vragen voor het leed in de wereld. Nu is er die verschrikkelijke oorlog in Gaza. En ja, de oorlog is in een staakt-het-vuren gegaan wat al best een tijd standhoudt, maar dat houdt jullie niet tegen. Jullie doen gerust nog een campagne over de genocide in Gaza op de radio tijdens de Top2000 aan het einde van het jaar, waarin jullie spreken over ‘de genocide die gezinnen verscheurt.’ Het leed is immers niet zomaar voorbij en, zoals jullie zelf zeggen in de spot die meermaals per dag voorbijkomt: wegkijken is een keuze en die keuze maken jullie niet!
In Iran vliegen op dit moment kogels in het rond. Onschuldige burgers die protesteren tegen de islamitische dictatuur van de ayatollahs, worden bruut en gericht beschoten. Dood moeten ze en dood gaan ze. Met de duizenden tegelijk. Er rijden overheidstroepen rond die gewonde mensen meenemen uit ziekenhuizen die daarna nooit meer worden teruggezien door hun geliefden. Er zijn publieke executies en martelingen. Het internet ligt eruit en niemand kan nog communiceren. Er wordt buiten-proportioneel veel geweld gebruikt. Zelfs mensen in hun huizen worden nog beschoten. Insiders spreken over misschien al wel 20.000 doden. De foto’s en video’s op de socials vertellen het verhaal openlijk: stapels met lijkzakken, schietende mannen op motortjes, brandende gebouwen en auto’s, groepen mensen op de straat. Ellende. Dit is een flagrante schending van de mensenrechten. Die mensen in Iran worden vreselijk behandeld.
Op de Dam in onze hoofdstad staan enkele honderden mensen te demonstreren. Ze dragen Iraanse vlaggen bij zich. Her en der zie je een Amerikaanse en Israëlische vlag. Ze protesteren tegen het misdadige regime in Iran. Ze roepen op tot verandering. Sommigen willen dat Trump ingrijpt. Een interviewer vraagt waarom ze vandaag hier staan. De jongeman die geïnterviewd wordt zegt dat ze niet alleen vandaag hier staan, maar elke dag demonstreren in verschillende grote steden. Elke dag maar weer, want dit kan niet zo doorgaan. De journalist vraagt zich af waarom hij daarvan niet op de hoogte is. De jongeman antwoord: omdat wij niet roepen ‘Allahu Akbar’ en ‘dood aan de Joden’ of iets gemeens roepen tegen Trump.
Op deze demonstratie zie je geen Nederlandse vrouwen van een zekere leeftijd uit de provincie. Politieke partijen sturen geen prominente leden. Mensenrechtenorganisaties laten niet van zich horen. Communistische en links-radicale groepen zijn er niet bij… Stil blijft het… Waar blijft de verontwaardiging over schendingen en het verlies van mensenlevens nu?
Een van de geïnterviewde aanwezigen weet het wel: ‘Dan moeten ze toegeven dat ze al die tijd fout zaten.’ Hij legt uit: toen Israël Iran aanviel samen met de VS in de Twaalfdaagse Oorlog, heeft het land het Iraanse regime een verschrikkelijke slag toebracht met slechts enkele burgerdoden. Maar toen gingen de linkse activisten, islamisten, politici en mensenrechtenorganisaties wel de straat op om op te komen voor de Iraanse bevolking. Waar bemoeiden de Israëliërs en de Amerikanen zich mee, zo klonk. Iran een soeverein land! Schending van de mensenrechten! Maar ja, zo ging de de demonstrant verder, wat nu gebeurt past niet bij het verhaal dat zij zichzelf en de wereld hebben verteld.
Het zwijgen van velen inzake Iran bewijst opnieuw weer dat het in alle onrust, campagnes en demonstraties van de afgelopen maanden, helemaal niet werkelijk gaat om het lot van de mensen en het geweld tegen ze. Vermeende genocide is niet de ware drijfveer. Het gaat om haat tegen het Westen, Israël en Joden. Anders was diezelfde horde van activisten nu ook wel opgestaan. En die arme mevrouw uit een klein dorpje uit het begin van dit verhaal heeft zich, zoals zovelen in Nederland, laten meeslepen door deze boodschap van haat.
En nu het niet uitkomt, nu de werkelijkheid niet meer klopt met het narratief, nu is wegkijken wel een keuze…
Roelof Ham
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
