Dubbele standaarden en twee maten: Syrië en Israël
Deze week ontmoet Trump de Syrische leider Al-Sharaa. Er wordt gesproken over het terugbrengen van de sancties tegen het land. Syrië, dat toch jaren de paria van de internationale gemeenschap was, mag zijn plek aan de tafel van die internationale gemeenschap weer innemen. Voor Israël geldt het tegenovergestelde. Dat komt steeds meer alleen te staan. Maar is dat terecht?
Syrië kent een lange, tragische geschiedenis van oorlog en geweld. Vele honderdduizenden mensen zijn omgekomen in de strijd van verschillende rebellengroepen met ex-president Assad in een bloedige burgeroorlog. Daarbij werden verschrikkelijke misdaden gepleegd die gerust in de categorie oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid kunnen worden geplaatst. Daarvoor al werd het land verscheurd door IS die grote delen innam en daar een schrikbewind voerde.
Nu met de nieuwe regeringsleider aan de macht, lijkt de wind gedraaid. Althans in woorden, want er klinken zalvende woorden van modernisering en vrije verkiezingen uit de mond van Al-Sharaa. De rebellenleider die in het verleden nog aanhanger van Al-Qaeda was en tot voor kort als terrorist een prijs van 10 miljoen dollar op zijn hoofd had, heeft zich in een maatpak gestoken en lijkt veranderd te zijn. Toch is de praktijk in het land niet overeenkomstig zijn woorden. Zo zijn er sinds het aantreden van het nieuwe regime al moordpartijen geweest op de Alawieten en Druzen. Het gaat hier feitelijk om etnische zuiveringen door moslimgroepen tegen deze bevolkingen. Daar twijfelt niemand aan. Hoe dit in de toekomst verder gaat, is onbekend. Ook zijn de woorden van vooruitgang in zichzelf absoluut geen garantie voor succes, immers de Taliban in Afghanistan sprak dezelfde woorden na hun machtsovername in 2021 en kijk wat daar van geworden is.
Toch wordt de rode loper uitgerold voor het nieuwe Syrië en die paar honderd of duizend slachtoffers van etnisch en wellicht zelfs in de toekomst genocidaal geweld? Ach, die nemen we voor lief. Dat is de overgang. Dat gaat er nog wel uit. Hopen we.
Israël is anders dan Syrië. Het is een erkende democratie in een zee van autocratieën en dictaturen. In het land is vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Je kunt er als lhbt-er over straat zonder je leven te riskeren. Twee miljoen moslims leven er met dezelfde rechten als de andere bevolkingsgroepen. Ze hebben eigen vertegenwoordigers in de Knesseth, kunnen studeren aan de universiteiten en ga zo maar door. Moslim, christen en Jood leven er naast elkaar.
Er is ook een oorlog gaande. Daar vinden helaas veel mensen de dood. Israël is niet perfect en er gaan soms dingen mis. Ook vinden er grove schendingen plaats van het oorlogsrecht, zoals dat in iedere oorlog het geval is. Maar dat is niet de modus operandi van het Israëlische leger. Zij proberen het aantal onschuldige slachtoffers te beperken door inzet van precisie-munitie, door het waarschuwen van de lokale bevolking en eventueel het verplaatsen van de bevolking, etc. Het aantal burgerslachtoffers op het aantal gedode Hamas-terroristen is dan ook relatief laag voor dit type oorlogvoering.
Toch wordt Israël van alle kanten veroordeeld: linkse, progressieve non-profits als Amnesty claimen dat Israël genocide pleegt. De VN en haar dochterorganisatie UNRWA roepen allerlei verschrikkelijke dingen. Veel landen sluiten zich erbij aan. De roep om sancties wordt steeds luider. De moslimbevolkingen van westerse landen roeren zich. Deze moslims hebben een monsterverbond gesloten met het links-extremisme van de woke. Overal klinken woorden als apartheid, genocide en etnische zuiveringen. De mainstream-media nemen het klakkeloos over. Niemand stelt nog een kritische vraag naar deze beweringen. Israël is het kwaad zelf.
De vraag dringt zich op naar waar dit onderscheid op is gebaseerd? Hoeveel willekeur ligt hier niet aan ten grondslag? Voor het ene land wordt de rode loper uitgerold terwijl er letterlijk video’s te over zijn te vinden van massa-moordpartijen en etnische zuivering. Voor het andere land wordt de spreekwoordelijke galg al opgetuigd, terwijl daar het verhaal toch echt lang niet zo eenduidig ligt. Opnieuw wijst ons dit op een ding: als het gaat om Israël en de Joden wordt er met twee maten gemeten. Zij worden gehouden aan een andere standaard, de dubbele.
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
