Israëls nieuwe veiligheidsdoctrine, voorbode van Jakobs benauwdheid?!
De Israëlische premier Netanyahu heeft een nieuwe veiligheidsdoctrine gepresenteerd aan de pers. Hiermee werden de prioriteiten van het veiligheidsbeleid vastgelegd voor de komende jaren. Op zich niets bijzonders, toch zijn er enkele opmerkelijke veranderingen te zien die te maken hebben met de positie die de Verenigde Staten de laatste tijd innemen.
Israël in geopolitiek opzicht
Terugkerende dreiging
Irans nucleaire programma blijft een van de grootste dreigingen. Netanyahu waarschuwt Israël en het Westen al jaren voor het atoomprogramma van het islamitisch regime. Na 7 oktober 2023 zag Israël zijn kans schoon om beetje voor beetje Iran en zijn milities uit te schakelen. Israël heeft samen met de VS al veel rake klappen uitgedeeld in Iran de voorbije tijd, maar het nucleaire programma is nog steeds geen doelwit van de militaire operatie geworden. Steeds wanneer Israël verder wou gaan in het aanvallen van belangrijke doelen op Iraans grondgebied, werd Netanyahu tegengehouden door Trump. De Amerikaanse president weet natuurlijk al te best wat zijn volk wil en dat is: geen oorlog meer. Nu de Joodse staat te vrezen valt voor de vijandige machten in zijn regio, wil het eigenhandig alle nieuwe nucleaire bewegingen in Iran voorkomen en de dreiging indammen.
Eenzame dreiging
Onbemande luchtvaartuigen, of simpelweg drones, zijn gevreesde verschijningen aan de lucht. We horen er de laatste tijd steeds meer over op Europees terrein. Israël kent die dreiging ook en dat al voor een langere tijd. Israël heeft bewezen beschermd te zijn tegen zwermen drones van zijn buurlanden, maar dat was vooral door de hulp van zijn bondgenoten. Wat als Israël alleen komt te staan? Lange tijd was die vraag niet opgekomen bij de Israëli’s, maar de VS blijkt niet altijd een trouwe bondgenoot te zijn als het tegen zijn belangen ingaat. De vraag ‘wat als’ kan Israël ook niet permitteren in de context waarin het zich bevindt. Dus moet Israël onafhankelijker worden van buitenlandse mogendheden. Dit past in Gods profetische tijdlijn, waarin Israël ook alleen zal staan als het erop aankomt. Toch denkt Israël er op dit moment niet aan om de Heer Jezus aan te roepen. Alles zal er uiteindelijk wel toe leiden dat het volk zal zeggen: ‘Gezegend Hij die komt in de naam van de Heer’.
Interne verdeeldheid
Ook op interne dreigingen wil Israël zich focussen. Denk maar aan de vele terreuraanslagen die telkens hun tol eisen. Een andere vorm van dreiging die Israël kent, is de turbulente politieke situatie die zich afspeelt in het land. Één van de oorzaken van het falen van de veiligheidsdiensten tijdens de grootschalige moordpartij door Hamas op 7 oktober was dat er een strijd heerste tussen de linker- en rechterflank van de politiek. Veel Israëlische soldaten wilden niet meer vechten als afstraffing voor het beleid van Netanyahu.[1] De veiligheidsdiensten stonden daarom niet paraat voor de komende aanval van Hamas op Israël.
Vrees voor Israël
Israël heeft naast prioritaire dreigingen ook eigen pilaren van het beleid vastgelegd. Zo wil Israël niet alleen reageren, maar ook preventief aanvallen en grote overwinningen boeken op vijandige mogendheden. Het voornamelijk defensieve karakter is bijna compleet verdwenen uit de veiligheidsstrategie; nu is het slagkracht die de bovenhand moet hebben. Verrassing is het middel en vrees inboezemen bij vijanden het doel.
Schreeuw om redding blijft uit
We zien in dit nieuw opgestelde beleid dat Israël onafhankelijk wil kunnen zijn van alle hulp van buitenaf. Niet zonder reden, want de Amerikaanse president Donald Trump liet onlangs weten dat de VS vanaf januari geen jaarlijkse militaire steun meer zou geven aan de staat Israël. De VS gaf tot voor kort 3,8 miljard dollar per jaar. Zien wij hier een voorbode van de vreselijke tijd die Israël te wachten staat? Israël komt tijdens de grote verdrukking namelijk helemaal alleen te staan. Ondanks die enorme dreiging blijft een schreeuw naar God en vooral naar Zijn Zoon, uit. Op dit moment kunnen wij alleen bidden dat enkelen uit dat volk tot geloof komen naar de uitverkiezing van de genade (Romeinen 11:5).
Sebastiaan Hoedt
[1] Dit had te maken met de beslissing van de regering-Netanyahu om de rechters te laten aanstellen door de regering en dat daarmee het hooggerechtshof onder gezag komt te staan van de politiek.
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.