Jong Oranje speelt zonder publiek tegen Jong Israël

De wedstrijd werd gespeeld in het stadion van VVV te Venlo. De KNVB had besloten om dit zonder publiek te doen, omdat er een veiligheidsrisico was. Welk risico exact werd niet gemeld, maar je hoeft geen groot denker te zijn om te kunnen weten in welke hoek gezocht moet worden. Het gevaar kwam niet van mensen die kleur oranje niet aanstaat, zal ik maar zeggen. Nee, Israël is het probleem. De anti-Israël, ‘anti-zionistische’, pro-Palestina en pro-Hamas beweging haat immers alles wat met Israël te maken heeft. Of het nu in de sport is of in wetenschap aan universiteiten, of het nu Israëlische producten in winkels zijn of Nederlandse families en religieuze gemeenschappen van Joodse achtergrond en komaf in ons eigen land, ook als zij niets met de staat Israël hebben of de oorlog tegen Hamas, iedereen moet het ontgelden. Zelfs christenen die Israël steunen zijn niet veilig.

Door nu de wedstrijd zonder publiek te spelen winnen partijen als dit en zend je in mijn ogen de boodschap uit: angst zaaien loont. En natuurlijk maakt de KNVB een afweging over de kosten en inzet van mensen en politie bij een wedstrijd van wat uiteindelijk twee jeugdelftallen betreft en niet de finale van het WK. En natuurlijk wil geen weldenkend mens rellen of onrust. En natuurlijk wil je geen modderfiguur slaan internationaal als de jonge spelers van Israël voor rotte vis worden uitgemaakt en er allerlei zogenaamde ‘ludieke acties’ worden uitgevoerd met verf, poep, pies, witte bonen in tomatensaus of weet ik het. Maar… door deze keuze buigen we als samenleving. We buigen voor terrorisme. Geen terrorisme met wapens, bommen en kogels, maar desalniettemin terrorisme. De definitie van terrorisme is: het uit ideologische motieven (voorbereiden van het) plegen van op mensenlevens gericht geweld, of het veroorzaken van maatschappij-ontwrichtende schade, met als doel (een deel van) de bevolking ernstige vrees aan te jagen, maatschappelijke veranderingen te bewerkstelligen en/of politieke besluitvorming te beïnvloeden.

Bij de acties op de universiteit van Amsterdam, bij de Jodenjacht op voetbalsupporters in dezelfde plaats, bij de schreeuwerige protesten tijdens de opening van het holocaustmuseum, bij de aanvallen en intimidaties op Joodse mensen thuis, bij de dreigementen toen Joodse komiek Yohay Sponder naar Nederland zou komen en zijn komst daarom gecanceld werd, bij het verstoren van het concert van Lennie Kuhr, bij het geschreeuw van een activist tijdens de IDFA, bij het verstoren van de nationale herdenking in Wageningen, bij de bekladdingen van Joodse gebouwen, monumenten, instellingen en synagoges is het steeds hetzelfde liedje. Het gaat om het intimideren van mensen en de bevolking van ons land. Al deze acties schreeuwen: wij weten wie jullie zijn, wij komen en wij zullen je krijgen. Er is steeds weer sprake van het streven naar maatschappelijk-ontwrichtende schade met behulp van intimidatie, (verbale) agressie en demonisering vanuit ideologische en soms ook religieuze motieven. En ook bij deze voetbalwedstrijd blijkt weer: het jaagt mensen de vrees aan die men kennelijk wil bereiken. Zo verandert het onze maatschappij en beïnvloedt het ons op alle niveaus. 

Eigenlijk was dit opinieartikel hiermee wel af, maar toen kwam het bericht binnen dat publiek figuur en activist Charlie Kirk is vermoord. Hij was rechts en conservatief en een oprecht wedergeboren christen. Hij sprak zich uit en deed dat met kracht. Miljoenen wereldwijd kenden hem en zijn boodschap. Het is onvoorstelbaar en verschrikkelijk dat iemand die niemand haatte en altijd het open gesprek zocht, zo bruut vermoord is. En ik vind het niet leuk om te schrijven, maar er zullen na deze moord geen steden in Amerika geplunderd gaan worden. Er zullen geen rellen in de straten uitbreken. In Nederland zullen geen grote demonstraties gehouden worden, er zal geen hashtag komen als #metoo of #BlackLivesMatter. Er zal worden gerouwd en gebeden, maar daar zal het bij blijven. En dit is het verschil tussen ons en de terroristen die maken dat de samenleving in angst buigt. Ik wou dat ik kon schrijven dat het anders was. Toch is dit de realiteit. Want ook nu heb ik het al gehoord en gelezen: Kirk had het er zelf naar gemaakt, had hij maar niet… en woorden doen ertoe, die hebben consequenties… Het doet mij gelijk terugdenken aan de dood van Pim Fortuyn, Theo van Gogh en anderen. Het is angst zaaien, angst zaaien, angst zaaien. En het werkt. Terrorisme werkt.

Roelof Ham

Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.