Waarom plegen vrouwen abortus?
Een van de laatste wapenfeiten van het kabinet Rutte IV was de aanname van een voorstel tot onderzoek naar de motivaties van vrouwen om abortus te ondergaan. Het aantal abortussen is namelijk enorm gestegen: van 30.000 in 2021 naar 40.000 in 2023. Hoe is deze stijging te verklaren?
De onderzoekers die dit moesten onderzoeken, hebben hun resultaten gedeeld. Wat die zijn? De wetenschappers geven aan dat deze vraag niet te beantwoorden is, omdat het ten diepste niet te onderzoeken is. De motivatie om abortus te laten plegen is zo complex en kent zoveel overwegingen en facetten, dat dit simpelweg niet te kwantificeren is. Men heeft het heus geprobeerd, maar uit alle pogingen kwam niets bruikbaars.
Bovendien, zo stellen de wetenschappers, spelen ook emotie en gevoel een rol bij beslissingen als deze, en die kun je al helemaal niet kwantificeren. Hoe geef je het weer als vrouwen aangeven dat dé doorslaggevende reden om geen abortus óf juist wel een abortus te laten plegen, is dat de vrouw voelt 'nee, dit is niet goed' of dat 'ze voelt dat ze de zwangerschap wel moet uitdragen'?
Angst en ideologie
Hoewel het waar is dat motivaties voor dergelijke beslissingen complex zijn en niet volledig eenduidig in vragenlijsten kunnen worden samengevat, riekt dit alles wel heel erg naar een vooringenomen stellingname: abortus moet verdedigd worden, er moet zoveel mogelijk ruimte voor zijn en wat vrouwen willen en hoe ze daarbij afwegen, is aan die vrouwen zelf. De samenleving moet zich daar verder niet mee bemoeien, ook niet in onderzoek. Er mag op geen enkele manier aan verworven rechten van de moderne vrouw getornd worden. Zelfs potentieel moeilijke vragen mogen niet gesteld worden, en al helemaal niet beantwoord.
Dat deze redenering op z'n minst arbitrair is en op zijn meest bewust vermijdend, blijkt wanneer je de moeite neemt om iets dieper na te denken. Immers, als deze redenering geldig zou zijn in wetenschappelijk onderzoek, dan kun je ieder onderzoek naar menselijke motivaties bij beslissingen wel stoppen. Dan is dit onderzoeksveld van de wetenschap failliet. Verstrekkende beslissingen als deze zijn immers altijd een combinatie van meerdere factoren, waarbij het een niet altijd even helder van het ander te onderscheiden is. En altijd speelt daarbij het gevoel ook een rol, want de mens is geen volledig rationeel wezen. Verre van.
In dat geval kun je geen onderzoek meer doen naar bijvoorbeeld levensstijl, partnerkeuze, motieven voor echtscheidingen, anticonceptie, stoppen met roken, de keuze voor een bepaald huis om in te gaan wonen, etc. Want hoe geef je de combinatie van factoren daarin weer in overzichtelijke onderzoeksresultaten? Ingewikkeld, dus laat maar...
Deze onwil geeft aan hoe ideologisch geladen dit soort ethische discussies is. Elke lastige vraag, elke kritische noot wordt direct gezien als een potentieel fundamentele aantasting van verworvenheden. Dan maar niet doen, want voor je het weet... Het laat zien dat de moderne mens zonder God evenzeer gedreven wordt door ideologie en overtuigingen, en dat ook wetenschap (opnieuw) weer niet neutraal of objectief is, kan of wil zijn. Dit ligt niet in de wetenschap zelf, maar wel in de mensen die haar bedrijven.
Bron: Reformatorisch Dagblad
