Als liefde genoeg zou zijn…
De laatste tijd krijg ik steeds vaker filmpjes doorgestuurd. Mooie beelden, warme muziek, oprechte mensen. Zoals die man die vertelde over zijn bijna-doodervaring. Hij vertelde dat hij echt gestorven was en in een veld vol bloemen terechtkwam. Daar stond een figuur in een wit gewaad die tegen hem zei: 'Je tijd is nog niet gekomen. Je moet terug naar de aarde om de mensen te vertellen dat er geen straf is in het hiernamaals.' De boodschap? Er is geen oordeel, alleen liefde. En zolang je maar in die liefde blijft, komt alles goed.
Steeds meer mensen lijken dit te geloven: een vaag soort goddelijke liefde, zonder grenzen, richting of waarheid. Het klinkt vriendelijk en geruststellend, maar het heeft weinig meer te maken met het evangelie van Jezus Christus. Geen kruis. Geen bekering. Geen waarheid die bevrijdt. Alleen een universeel 'alles is goed.'
Misschien sturen mensen me deze filmpjes omdat ze willen dat ik ruimer ga denken. Alsof ze me willen laten zien dat ik fout zit, dat mijn geloof in een heilige, rechtvaardige God ouderwets is. Maar vooral: beperkend.
Wat me opvalt, is hoe mensen naar mij kijken als ik over Jezus spreek. Alsof ze niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Alsof het hen stoort. Soms lijkt het zelfs angst. Alsof er iets in hen geraakt wordt wat ze liever niet onder ogen willen zien. En soms voelt het alsof ze dat verlangen, dat diepe verlangen in zichzelf, proberen te onderdrukken door mij aan te vallen. Alsof ik een spiegel ben die ze liever kapot slaan dan inkijken.
Ik heb me altijd vrij gevoeld om over Jezus te spreken. Niet opdringerig, maar als een vanzelfsprekend deel van wie ik ben. Maar ik merk dat het steeds moeilijker wordt. We leven in een tijd waarin men liever gelooft dat liefde genoeg is. Maar als liefde alleen genoeg was geweest, waarom dan het kruis? Wat zou dan de zin zijn van Jezus' lijden, sterven en het dragen van Gods toorn, als er geen oordeel is?
'Wie in de Zoon gelooft, heeft eeuwig leven; maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem.'
Johannes 3: 36 (NBV)
Dat is confronterend. Maar het is liefde. Liefde die redt. Liefde die waarschuwt. Liefde die roept: 'Kom tot mij, en Ik zal je rust geven.'
Ik weet dat God bestaat. Niet omdat iemand het me heeft wijsgemaakt, maar omdat ik Hem heb meegemaakt. Te vaak. Te duidelijk. Zoals die keer in Engeland, tijdens evangelisatie onder daklozen. Een man met een aangrijpend verhaal, wenkte me. 'Kom,' zei zijn gebaar. En ik wilde gaan. Maar toen gebeurde het. Mijn lichaam bevroor, ik kon geen stap meer zetten. In mijn gedachten klonk plotseling: 'Links van je lopen vier mensen, ga naar hen toe.' Ik rende. Liep met hen op. Even later hoorde ik dat anderen, die wel naar die man toe waren gegaan, in een steeg werden opgewacht door twee mannen. Ze werden overvallen, er werd verf in hun ogen gespoten en hun spullen werden gestolen.
God hield mij tegen. Het was geen toeval. Geen instinct. Maar een levende God die ingrijpt. Die waarschuwt. Die redt. Die spreekt.
En ja, het wordt moeilijker. Soms voel ik de eenzaamheid. De blik die zegt: dat kun je toch niet meer menen? De stilte die valt wanneer ik de Naam van Jezus noem. Maar ik weet in Wie ik geloof. En ik weet dat Zijn waarheid blijft, ook als de wereld haar niet meer verdraagt.
'Want ik schaam mij niet voor het Evangelie van Christus, want het is een kracht van God tot zaligheid voor ieder die gelooft...'
Rom. 1: 16 (NBV)
Dus blijf ik spreken, uit liefde. Niet om gelijk te krijgen, maar omdat ik wil dat mensen leven vinden. Echt leven. In Hem. Want Hem leren kennen, echt kennen, is het mooiste cadeau dat ik een ander kan geven.
Yvonne de Noord
Wil je deze content helpen mogelijk te maken? Je kunt ons werk steunen door een gift te geven.
